Doktrin!

Fotografium Canon 600D profesyonel fotoğraf makinesi hediye ediyor!

2012-02-07T07:09:00.001+02:00

Fotografium Canon 600D profesyonel fotoğraf makinesi hediye ediyor! Yarışmaya katılarak Canon 600D , Manfrotto tripod ve Kata sırt çantası kazanma şansı yakalayın! http://blog.fotografium.com/fotografium-canon-600d-hediye-ediyor/ sayfasını ziyaret ederek yarışma hakkında diğer bilgilere ulaşabilirsiniz.

Hoşbuldum çiçeğim

2011-09-18T03:14:00.001+03:00

Birgece, ne aşkı ne de sohbeti, ummadığım bir anda geldin. Girdin ve güneş gibi doğdun yüreğime. Niyet yoktu, varsa da umudum hiç yoktu.

Artık bir kıpırtının bile olmadığı karşı yürekten umudumu kesmişken, gelen ruhun ile titredim. Ruhunun güzelliği ile bezenmiş yüzün hiç çıkmadı aklımdan. Gözlerindeki o anlamlı ve hüzün dolu bakışlarla suskunlaştım. Kimi zaman konuşamadım, kimi zaman da bakmaya doyamadım.

"Evime hoşgeldin" dedin ilk önce. Hoşbuldum çiçeğim, gül kokulu bebeğim.

Rahmet eylesin "olduğundan", rahmet eylesin "doğduğundan"; ne mutlu ki seni bana getirdiler ve ne mutlu ki seni buldum; kapkaranlık bir gecede elimi attığım okyanusta. Ve ne mutlu ki "onalara", senin yüzünü güldürdüm. Sözüm olsun sana; hep güldüreceğim!

Doğal ama yasak: Pornografi

2011-09-09T18:32:00.000+03:00

İnsanların yükselişinde tabularımızın faydası var mıdır bilinmez. Ancak Pornografiye karşı yasaklayıcı bir zihniyetin, insan üremesi bakımından çok faydalı olacağı kanaatindeyim.

İnsanlar her zaman birşeyleri elde etmek ister ve bunun için mücadele eder. Elde edildiğinde ise, çoğunlukla hemen sıkılırlar ve bir başka alternatife yönelirler. Cinsel hayatımızda da böyle şeylerin olması elbette doğaldır. Bu istekler elbette yeni şeyleri görerek ve bunları arzu ederek daha da kuvvetlenirler.

Bazen herşeyi bilmek ve görmek çok iyi olamayabiliyor. Tam tersi olarak da, hiç görmemek ve bilmemek de iyi olmayabiliyor. Cinsellik bunlardan biridir.

Ben pornografi diyorum, ama cinsellikte diyebiliriz. Ya da doğru bir ifadeyle seks yaşantısı diyelim.

Pornografi, herkes tarafından bilinen seks yaşantısının ifşa edilmiş halidir. Daha çok ticari emeller ile popülaritesini kazanmış daha sonra doğal bir davranış biçimine girerek WEB CAM ile kendimizi teşhir etme noktasına kadar gelmiştir.
Bildiğim kadarıyla hemen tüm semavi dinler, cinsellik konularında oldukça tutucu davranırlar. Semavi dinlerin temelinde insan vardır. Bu dinler elbette insanların kendi kendilerini kontrol edebilme ve kendilerini kullanabilme kitapçıkları gibidir. Bilinen bu semavi dinlere ait kitaplarda toplumsal yaşam ve toplumu oluşturan insanlar baz alınarak, kimi zaman öneri, kimi zaman ise bir ŞART niteliğinde emirler vardır. Bunlar elbette ALLAH tarafından bizlere gönderilen değerli bilgilerdir.

Değerlidir, çünkü yaratan; yaratılanı yaratılandan daha iyi bilir.

Doğa bir sistem üzerine kurulmuştur, bu sistem bir makina gibi düzenli şekilde çalışmak zorundadır. Sistemi bozacak herhangi birşey, sisteme bağlı hemen herşeyi etkiliyebilir. Üremekte sistemin getirdiği önemli şeylerden biridir.

Üreme aşamalarına bilimsel olarak yaklaştığınızda enterasan olgular ortaya çıkacağından eminim. Ama alalede bir bakış ile üreme aşamaların ilki olan İSTEK davranışının üremede çok etkili olduğunu söyleyebilirim. Biz burada üremeden bahsediyoruz.

Bir şeyi istemeden önce onu hayal etmemiz, istediğimiz şeyin elde edilme sürecini hızlandırır. Hayallerimiz, gördüklerimiz ve bildiklerimiz ile doğru orantılıdır. Hemen hiç birşey bilmeyen bir kişi rüyasında ya da hayallerinde bir helikopter göremez. Çünkü böyle bir bilgi birikimine sahip değildir.

Cinsel yaşantımızda, cinsellikle alakalı bilinenlerin abartı derecesine çıkartılması ve görsel olarak tasavvur edilemez boyutlara çıkılması, bizdeki İSTEK oluşma kriterlerini çok yukarılara çıkartacaktır. Çünkü hayallerimiz daha da büyük olacak. İsteklerimiz kabul göremez dereceye çıkacak, imkansıza yakınlaşacak. Bu imkansızları yapmak için TABU'ları yıkmak için uğraşacağız. Dernekler kuracağız, isteklerimizi kabullendirecek zeminler sağlıyacağız. Olmayacak ve SAPIK olarak anılacağız. Toplum bunu kaldıramayacak.

Tüm bu anlattıklarım elbette günümüz konusu olan internet pornografisinin engellenmesi ile alakalıdır. Biz hep çocuklarımızı internetin zararlarından koruyalım derken, kendimizi nelerden koruyacağımızdan hiç bahsetmiyoruz. En azından ben bu yazıda bunlara dilim döndüğünce değindim.

Temelde, çocuklarımızı pornografiden -pornografik görüntülerden- korumak için kullandığımız programlar aslında, bizleri çocuklara bunları izah edememe utancından koruyorlar.

Belki utanç kelimesi bir çoklarınız için kaba kaçmış olabilir, ama bir çoğumuz için gerçektende çocuklarımızın bizlere cinsel konularda sorular sorması bizi utandırır. Gereksiz tepkiler verebileceğimiz gibi, mantıklı yaklaşımlar yapabilmemiz de mümkündür.

Bir internet filitresi kullanın veya kullanmayın. Ne olursa olsun, şu günün oluşumlarına bakarsak çocuklar eninde sonunda pornografik bir görüntü ile karşılaşacaklar. Peki siz buna hazır mısınız?

Şunu bilmelisiniz, kim yapmış olursa olsun, internet filitreleri sadece filitreleme yüzdelerini artırabilirler. Asla %100 filitreleme yapılamaz.

Hiç bir filitre kullanmayıp, çocukları tehlikenin içine atmakta mümkün değil elbet. Ancak kendinizi yine de hazırlayın: Bir gün çocuğunuz size gördüğü şeyi soracaktır.

Not: Bu yazı 2006 senesinde yazılmış olup, ilk olarak Life is a code adlı blogda yayımlanmıştır.

Sevilesi kedi -1-

2011-09-04T21:52:00.000+03:00

- Sen kedi mi olmak istiyorsun? Kedi gibi sevilmek, sobanın yanında kıvrılmak mı istiyorsun? Öyle masum masum oturmuşsun buraya.
- Evet bayım, kedi gibi sevilmek istiyorum. Yoruldum artık.
- Kim yordu seni böyle?
- Hayat yordu bayım, hayat. Çetin geçti yıllar, üzerimde ağır izler bıraktı.
- Hala sızın var mı? Acıyor mu?
- Çook, ağlıyorum geceleri. Yıpranmaktan nasırlanmış ellerimle yüzümü saklıyorum. Ne ellerim ne de kalbim yumuşadı onca ağlamama.
- Adın ne senin?
- Kedi deyin bana bayım, kedi!
- Peki, öyle olsun. Kedicik! Buralarda mı yaşıyorsun?
- Burada çok yaşayanlar var. Ben sadece kalan artık yaşamlarda, yaşatıyorum kendimi. Onca güzel binanın altına ezilmiş, işte şu dört duvar arasında yaşıyorum.
- Ama sen bu saatte ve dışardasın, evine gitsene. Hem dört duvarda olsa bir evin var, ne mutlu sana. Hiç evi olmayanları bir düşünsene.
- Ev var, dört de duvarı var. Ben evde olsam da, ev ben de olmadıktan sonra ne fayda.
- Derin sözler bunlar.
- "derin olan kuyu değil, kısa olan iptir" dermişim.
- Dersen, ambiyansı bozarsın. Deme!
- Sağol ya, bir güldürmedin beni.
- Hay Allah. Kusura bakma. Sadece şaştım bir an. Beklemediğim bir espriydi.
- Anlıyorum bayım, beklediğiniz var. Tutmayayım sizi. İyi geceler.
- Dur deli kedicik, dur. Nereye böyle.
- "Evine git" dedin, evime gideceğim.
- Sana eşlik edeyim.
- Teşekkürler, ancak hiç gerek yok. Hem gecenin bu saatinde bu ilgi nedir böyle. Korkutuyorsunuz beni.
- Ben mi, benden mi? Gecenin bir saati kaldırımda yalnız başına oturmaktan kormadın da benim ilgim mi ürküttü kediciği.
- Anlamsız geldi sadece, pek ilgi gösterilecek biri olduğumu düşünmüyorum.
- Bilmem, öyle icap etti. Seni öyle masum bir şekilde oturduğunu görünce, konuşasım geldi.
- Teşekkürler, ben gideyim artık. Yarın işler var.
- Öyle mi, nerede çalışıyorsun?
- Bir firmada.
- Ne yapıyorsun o firmada?
- Getir götür işleri.
- Hımmm, memnun musun işinden?
- Memnun olmasam ne olur ki? İş, işte!
- Haklısın. Sıfırdan büyük her türlü gelir, gelirdir. Değil mi?
- Öyle.
- Geldik sanırım, evin burası olsa gerek. Dört duvar.
- Evet, evet. Tas tamına dört duvar. Şükür ki, üstünde bir de çatısı var.
- Şükür.
- Bayım, sizin adınız nedir?
- Kamaşullah dermişim.
- Yaaa, demek espride yapabiliyorsunuz.
- Pardon, affet lütfen. Birden dilimin ucuna geldi işte. Severim espriyi ama bu olmadı değil mi?
- Ambiyansa uymadı.
- Evet, olmadı. Adım ne olsun isterdin?
- Hıh, bana ne, ne olursa olsun. İsim işte.
- Bilmem belki, kediciğin bana bir isim vermesi gerekir diye düşündüm.
- Ne zamandır, sahiplere isim takılır oldu.
- Sahip?
- Eee ben kedicik isem, sen de sahibimsin.
- Sahibin miyim? Ben sadece kedi gibi masum duruşundan ötürü kedicik dedim. Üstelik, sen dedin, adım Kedi diye. Ben demedim.
- Tamam, tamam kıvranma. Dedim işte. Yoruldum ve artık kedi gibi köşemde olmak istiyorum.
- Oooo her yorulan kedi olacaksa, ciğere paha biçilmez desene.
- Ciğer sevmem.
- Ben severim.
- Afiyet olsun. Az ye biraz.
- Sağol
- Sen de sağol. Hadi git, içeri gireceğim ben, isimsiz bay!
- Peki kedicik. Yarın buralardan geçersem, seni yine görebilecek miyim?
- Nasıl baktığına bağlı. Görebilme ihtimalin var.
- Öyle olsun, iyi geceler.
- İyi geceler.

Düşümle düşündüm, hep seni gördüm.

2011-08-21T02:50:00.000+03:00

Hesapsızca ve zalimce bir oyun oyar kader bize. Beklenmedik şekilde kafaya yenilen şemsiyeden farklı değildir bu aslında. Şaşar bakarsınız da, kelimeler boğazınızda düğümlenir. Ne deseniz boştur sanki. Kendinizi ifade edemez halde, düşünüzle düşünürsünüz.

Kaçamazsınız düşlerinizden biliyor musunuz? Omuzlarınızın üstünde başınız olduğu sürece, düşünüzde sizinle gelir hep. Sola dönseniz olmaz, sağa dönseniz hiç olmaz. Yeni bir aşk, yeni bir düş mü bu dersiniz belki. Bilemezsiniz de sorar ve hatta yazarsınız böyle.

Düşünüzün, düşü olmasının çözüm olasılığı üstünde; düşlersiniz kendi kendinize. Düşünüze düşen, can'ın; canının da bir parçası olmabilmeyi de düşlersiniz. Güzel ve güçlü düşüncelerin fikre dönüşmesini ve hatta dile dökülüp, düşüne girebilmesini umut edersiniz.

Böylesine hesapsızca ve böylesine umut dolu bir düşün devam etmesini dilersiniz. Ve içindeki büyük sır ile ona şöyle itiraf edersiniz:

Ölümsüzlük de diler insan.
Azıyla yetinmez ki bu can.
Kalbimde eğer, tek sen varsan.
Severim elbet seni her an.
Yaşamın olur, sana bu can.

21.08.2011

Sanal karşılaşma

2011-08-16T19:23:00.001+03:00

Sanal bir dünyada yaşanan o korkunç fırtınadan, arta kalan sessizlik sonrasında, esen bir yelle geldin. Yıpranmış, horgörülmüş ve ürkek bir sesle merhaba demiştin. Tam ümidimi kestiğim, ölümün üstümde dans ettiği bir anda, esen bir rüzgarla gelen o kısık ses bana "merhaba" dedi. Duymuştum. Ama henüz görememiştim.

Tüm alaycılığıyla, hayatın darbeleri ve hengameleri altında ezilmiş bedenlerden gelen iniltiler arasında duyduğum sese olanca gücümle kulak verdim: Merhaba!

Merhaba dedimiştim, hiç elimde olmadan anlamsızca. Beklentisiz, yolcusuz ve yırtık gövdesiyle bekleyen o devasa aşk gemisine. Bir rütüeldi, o gemiye binmek, öyle hemen bir merhaba ile olmayacaktı elbet. Temiz olmalıydım, gönlümdeki tüm karartılardan kurtulmalı öylece binmeliydim gemiye.

Bir devrin başlangıcı gibiydi bu. Sevdaların yeniden kitaplaştırıldığı. Aşıkların hiç yaşamamış sayıldığı yepyeni bir dönemdi. Modern sevdalıların bile gıpta ile bakacağı bir sevda başlamıştı bile. Sanal dünyanın kahramanlarını bile kıskandıran; cesur, güçlü ve umut dolu bir hareketti bu.

Yabancı olduğumuz bu yolda, ürkektik!

Bilmeden attığımız o korkusuz adımlarımız bizi kucaklaştırdı. Sarıldığımızda anladım ki, eski bir sevdanın yeniden canlanmasıydı bu. Bu dünyada değildi elbet. Kimbilir, geçmişte. Bilmediğimiz bir reenkarnasyondan kalan bir sevdaydı bu. Hiç yabancılık çekmedik. İlk merhabada korkarak adımlarımızı atmış olsak bile, gördük ki, ne kadarda tanırmışız birbirimizi. Severmişiz.

Birgün beni sevmekten vazgeçersen eğer, unutma! Hatırla herzaman. Sevmesen de birgün beni, hatırlamaların gelecektir ruhuma.

19.04.2011
Murat Dicle, İstanbul

Ve para, sadece sorunların üstünü örter oldu.

2011-08-14T19:58:00.000+03:00

Öyle hikayeler dinledim ki, kendi derdim dediğim şeyleri unuttum gittim :) Konuşmak gerçekten insanları rahatlatıyor. Hele ki, hiç tanımadığınız birileriyle sohbet etmek daha etkili oluyor. Aslında başımıza gelen ani olaylar, hiç beklenmedik gelişmeler; bizlerin çocukken TV de veya sinemada izlediğimiz filmlerdeki "hadi canım, olmaz böyle birşey" dediklerimizden daha başka birşey değil.

Bizler büyüdüğümüz için daha çok şeyin farkına varır olduk. Büyüdükçe, gençken cesurca aldığımız kararların pişmanlığını yaşar olduk. Alınan toy kararların bu güne sızı vermesi bundan sanırım. Herkesin illa böyle anları olmuştur. Benim hayatımda neler oduğu değil, daha çok "bize neler oluyor böyle?" diye başlamalıyız düşünmeye.

Evet bize neler oluyor?

Toplum yıkılma sürecinin ortasında sanki. Beklentiler yüksek, elde edilenler beklentileri karşılamıyor. Hani palyaço'yu düşünün. Boya, onun yüzünü güleç gösteriyor, ancak altındaki hüznü kim bilebilir. Hep böyle dolaşır olduk.

Ve para, sadece sorunların üstünü örter oldu.

İstanbul gibi adam

2011-08-12T04:17:00.000+03:00

Ara Güler'in bir fotoğrafı

Bir adam İstabul gibi olmalı.
Dört mevsimi yaşamalı.
Çamurlu olsa da sokaklar, çoşkuyla koşmalı.
Yağmurda bile dans edebilmeli.

Bir adam, adam gibi olmalı, İstanbul'da doğmalı.
Mis gibi balık kokmalı; pahalısından parfümlere inat.
Kalabalıkta tek olmalı.
Martılarla ahbap, kedilerle seksek oynamalı.

Hırlayan köpeklerden korkmamalı.
Şarhoşuna, tinercisine ve dilencisine alışık olmalı.
Yolda yürürken başı dik, gözü açık olmalı.
Tıpkı otobüsleri gibi İstanbul'un; taşıyabilmeli yürekleri.

Usta'ya cevap

2011-08-05T00:33:00.000+03:00

Yanyana gelmeden yakın, birlikte olmadan çoğul olabilsek.
Yalnız sen değil, ben de; ağrımızla bir bütün olabilsek.
Tüten yalnızlık olmasa, acı olmasa, bir tebessüm olabilsek.
Duvarlar örmesek, görünsek, hep el ele birlikte dönsek.
Çarpsak birbirimize hep, her çarpışmada gülsek.

Ve keşke sevsek, olur muydu yalnızlıklar?

Murat Dicle

Yuva (Aziz Nesin)

Yanyana geldikçe daha uzak
Birlikteyken daha kimsesiz
Bir ağırı sızım sızım yeri belirsiz
O da yalnız
Ben de yalnız
Acılar tütüyor bacamızdan
Görünmeyen taş duvarlar örmüşüz
Duvar olduk kendimize kendimiz
Ne yana dönsek
Kendimize çarparız

Gözyaşlarım

2011-08-02T04:31:00.001+03:00

Ne kadar kötü! Göz yaşlarım içerde birikmiş ama hala salamıyorum. Oysa sal gitsin değil mi. Ama nafile, zorladım yüzlerce defa, olmuyor.

Dert, yapışmış içime, gitmiyor hüzünler ve seneleri devirdi. Artık derdimle mutlu oluyorum sanki. Arabesk bir duygu kaplamış sanki içimi. Cahilleşiyor gönlüm. Sürtünmüş binlerce ruha, artık yürek nasır kaplamış.

Artık iki kutupluyum, an ve an değişiyor hislerim. Hastalık bu belki! Kimbilir. Yazın başka, kışın başka, sabah ayrı bir ben, akşam bambaşka bir ben. Geçerken meridyenleri, kutuplara yolculuk ediyorum.

Ağla be gönlüm, ağla! Belki, ilacın bu senin. Tutma içinde biriken, tortulaşmış, pis gözyaşlarını. Sal gitsin. Korkma! Sal!

Arı biziz bal bizdedir!

2011-06-04T04:17:00.000+03:00

Yaban, rüstaî (köylü) Dulcine'sini görmek için sıcak yaz günlerinde iki köy arasında gelip gitmelerin yorgunluğu ile "Bu zahmet, bu meşakkat ne için?" der ve kendi kendine "bari güzel kokuyor mu, dokusu dudaklara hoş mu?" diye söylensede sonradan boş verir bu düşüncelere. Her sevgilinin hayalimizde yaratıp süslediğimiz yaratıktan başka bir şey olmadığını; ister şehirli ister köylü olsun ona "birtaneciğim" diyenlerin biz erkekler olduğunu dile getirir.

Bu bana hemen Aşık Veysel'in şu dizelerini aklıma getirdi:

Güzelliğin on par'etmez
Bu bendeki aşk olmasa
Eğlenecek yer bulaman
Gönlümdeki köşk olmasa

Ne ilginçtir ki, onca bu gerçekliğe rağmen arada sıkışmış kalmış bu mısralar ve itiraflar fazla dilden dile dolaşmaz. Hep gizlenir. Aslında kadındır erkeği değerli kılan. Hep böyle söylenir. Hatta demezler mi biz erkeklere; "her başarılı erkeğin arkasında bir kadın vardır". Peki bazılarımız da sanki bu sözlere inat "kadın erkeği vezir de eder rezil de eder" demedi mi? Sokrates evliliği önerse de şöyle devam eder; "karın iyiyse mutlu, kötüyse filozof olursun"

Gerçek olan, biz erkelerin kadınlara verdiği değerdir. Asıl olan da budur. Öyleki Yaban, Hasan Dede'in bir türküsündeki, Eşrefoğluna'nun söylediği "arı biziz bal bizdedir" mısrasını hatırlatır.

arı vardır uçup gezer
teni tenden seçip gezer
canan bizden kaçıp gezer
arı biziz bal bizdedir

Biz neyi görüyorsak gerçek o'dur!
Don Kişot'un sevdiğidir aslında Dulcine, Yaban kendini bulur Don Kişot'un hikayesinde. Şanso'nun da gördüğü gibi Dulcine; pis kokan ve elleri nasırlı köylü bir kadındır. Fakat Don Kişot, Dulcine'sini gördüğünde yerlere kadar eğilip ellerini öperdi. Ve "oh ne güzel kokuyor. ne ilahi varlık!" diyerek Şanso'yu şaşırtmıştır.

Ne Yaban ne Don Kişot ne de diğer erkeler utanmamıştır bu yolda yürümekten. Yürüdükleri yol kuru ve elverişsiz olsa da gördükleri yemyeşil çayırlardır. Büyük bir çoşkuyla da devam edeceklerdir.

Bu yazı Dulcine'sine giden Don Kişot'lara adanmıştır.

Bir kapitalist dünya hikayesi (1)

2011-01-11T04:55:00.000+02:00

- Çocukluk, çocuklar ve içe salınan korkular -

Seneler sonra geldiğim bu yerde, artık yeşili göremiyorum. Önceleri bağlık bahçelik denilecek kadar yeşile doyardı gözlerimiz. Her evin önünde çiçek bahçeleri vardı. Kimi evlerin bahçeleri oldukça cıvıltılıydı. Neden olmasın ki hem bahçeleri geniş hem de onlarca çeşit ağaç vardı bu evlerin bahçelerinde. Cıvıltılar ise o güzelim ağaçlara yuva yapan kuşlardan gelirdi.

"Bahçeye dalan vaaaar" diye sesleri sıkça duyardık mahalle aralarında. Evlerin önündeki bahçelerde incir, şeftali, elma gibi meyveler biz çocuklara evdeki meyvelerden daha lezzetli gelirdi.

"Oğlum evinizde hiç mi meyve yok, bu kadar mı açsınız" deselerde -ki gerçeği yansıtmayan bir serzenişti teyzenin söyledikleri- evimizdeki meyveler yerine dalından kopartıp yemek büyük zevkti biz çocuklar için. Ağaçlara çıkar saatlerce otururduk. Bazen de yolumuzu uzatır sayamadığımız kadar çok mahallenin ötesinde daha kırsal olan yerlerde eğlenirdik.

Eğlence bizim için herşeydi. Yemek içmek kadar doğaldı. Kimse bize karışmaz yolumuzu bile kesmezlerdi. Şimdiki çocuklar gibi evde kös kös oturup mecburen TV de seyretmezdik. Şimdiki çocuklar da aslında çok isterler gezmeyi dolaşmayı ancak, ortam maalesef kötüleşti. Kimbilir belkide herkesin içerde kalmasını sağlamaktı amaç. Yoksa onlarca TV kanalını kim seyredecek.

Hele reklamlar. Onlar olmadan para nasıl akıp gidecek, bir cepten bir cebe. Reklamları izleyen çocuk: "baba bana bundan al" derken sıkıntısına çare arar. İçine gömdüğü ama artık kanıksadığı için duyamadığı bu sözcükleri ıskalayan baba, annenin hüzünle dürtlemesiyle: "paramız olunca alırım" demekle yetinir. Küçük bir istektir elbet bu. Ancak kum taneleri gibi insanın yüreğinde birikerek duygularınızı köreltir.

Bizim için eğlencenin saati ve mekanı yoktu. Yolda bulduğumuz sıkılmış yarım bir limondan bile oyunlar çıkartırdık. Boş kibrit kutularını toplar yanlarındaki ecza sürülü tarafları yırtar atar,. kalan kısmıyla oyun oynardık. Gün olur iskambil benzeri bu kağıtlar elimize sığmazdı. Gün olur fellik fellik kibrit kutusu arardık. Çakmak mı? Öyle herkesin çakmağı yoktu ki. Olanlarında çakmakları 100 yıl gidecek türdendi. Şimdiki gibi gazı bitince at türünden değillerdi.

Gazoz kapakları da bizler için güzel bir oyun aracıydı. Artık şimdiki çocuklar için böyle şeyler yok. Bilmezler ki bunları. Duyduklarında gülümsüyorlar. Onlar oyun oynamak için satın alınan bir nesneye ihtiyaç duyarlar. "Çık dışarı oyna" sözü şimdiki çocuklar için çok basit bir cümledir. Oysa "Hadi sukuturunu(!) al çık dışarı. Ama gözümün önünden ayrılma" sözü daha mantıklı gelir onlar için. Sukutur olmazsa çocuk nasıl eğlenebilir ki. Çıkar çocuk dışarı, ancak bir saat geçmeden eve yine gelir. Oysa biz öylemiydik. Ah bi dışarı çıkma izni alsak, hava kararmadan uğramazdık. Akşam eve geldiğimizde annemiz bize "neredeydin, niye geç kaldın" gibi sözler söylemezlerdi. Çünkü kaygıları yoktu o günün ortamından. Henüz Kasımpaşa canavarı bile gazetelere düşmemişti. İnsanlarda henüz dışarı çıkma korkusu salıverilmemişti. Ama sistem buna hazırlığını da yapıyordu.

Bizler şimdi çocuklarımızı okula götürüp getiriyoruz. "Aman gözümüzün önünden ayrılma" diyoruz. Hep duyuyor ürküyoruz "Daha demin gözümün önündeydi. Lütfen gördüyseniz söyleyin." Ya sonra ne acıdır ki ah ne acıdır ki, "paramız olunca alırız" diyen bir babanın vicdansızlığa yenik düşüp minik bedenlerden kopartılan can parçalarını satmak maksadıyle öldürdüğü o çocukların...!!

Balici bir çocuk yaklaşıyor bize doğru. Yolumuzu değiştiriyoruz kızımla. Ürküyorum akşamın bu saatinde böyle biriyle karşılaşmaktan. Onlarca sokak köpeği geçse yanımdan bu kadar ürkmem. Vaktiyle eşim ile gece bir sokakta ilerlerken sayıları beş kadar köpek bize doğru olanca sesleriyle ve hırslarıyla havlayarak geliyorlardı. Eşim zaten köpeklerden korkar ve bu durum karşısında oldukça korktu. Ben ona korkmaması gerektiğini, sokak köpeklerinin sıkça yapacağı bir davranış olduğunu söyledim. Kaldı ki beş köpek birleşince daha da cesaretleniyorlar. Köpekler olanca hızlarıyla yanımıza kadar geldi ve bizde hiç birşey olmamış gibi süzüldük gecenin o saatinde sokağın ortasından. Bunu biliyordum. Çocukken öğrenmiştim bunu. Sokak köpeklerinin ezikliğini bir an için aşma çabalarından biridir bu. Başaramayınca istediklerini alamayınca arkamızdan bakmakla yetinirler. Peki balici veya tinerciler? Onların ne istedikleri belli değil ki. Amaçları yok. İstediklerini verdiğiniz anda bile büyük bir acıyla yere yığılmanız içten bile değil. Öyle zayıf çelimsiz deyip geçmeyin. Ürküyorum işte.

Yarasalar gece avlanır, mağaralardan günün kararmasıyla şehre akın ederler. Göremeyiz onları. Duymayız bile. Ama onlar vardır. Burnumuzun dibindeki Çocuk Esirgeme Kurumu ve onun tam karşısında -arada koca bir oto yol- Sokak Çocukları barınma evi. Her akşam yarsalar gibi sessizce süzülüyorlar şehre. Görüyoruz onları, onlar görünmez olduklarını sansalarda. Yaşayan zombiler gibi dolanıyorlar ortalarda. Sistemin gönülsüz figuranları bunlar. Görevlerini yapıyorlar: Ürkütüyorlar ve eve tıkıyorlar bizi.

Zavallı düşünceler!

2010-06-11T06:14:00.004+03:00

Ölümdü aklımdan geçen herzamankinden daha fazla.
"Yaşamak niye" dedim..
"Gelip de geçer" dedim..
Ama geçmedi!

Kara trenin geçtiği tüneldi
Tünelin ucundaki ışık bir gelecekti
Hiç gelmeyecekti sanki
Ama bir gün gelecekti!

Gelecek gelmeden gelsin ölüm
Umut bitmeden bitsin bu zulüm.

Kendim mi, yoksa O mu alsın beni?

Hepimiz verdik birbirimize kötülüğü
Dağıttık dört bir yana bu zulmü

Biz mi, yoksa O mu alsın bizi?

Beynin oyunudur bu: Zavallı düşünceler
Zerreciğin yörüngesidir hüzünler
Kimyasaldır sevişmeler
Hesap işidir bu gidişler

Hepmiydi, yoksa hiçmiydi?

Ey! zavallı düşünceler
Öl emi!

Boşluk

2009-01-11T00:08:00.007+02:00

Boşluğa kendimi bıraktım öylece düşüyorum.
Dibe mi iniyorum yoksa bir yükselişte miyim?
Nevrim dönmüş bulamıyorum yönümü.
Her zamankinden çok farklı bir sıkıntı var içimde.
Daralmış yüreğimi gevşetmek için yaptığım hileler bile işe yaramıyor.
Ölüm korkusu sarıyor beynimi.

Kış soğuk,
zihin bulanık,
beden alabildiğince durağan
ve ben tüm bunlara savaş açmak istiyorum.

Ömrün yarısı diyorlar yaşıma.
Acaba geriye kaldı mı bir o kadar daha.

Kalkamıyorum ki bedenimden öte,
yürüyebileyim kötülüklere.

Düşüyorum..

Adam her zamankinden yorgun kalktı bu sabah. Saat kaç diye baktı duvara: 05:45. Erken bir saatte kalkmanın bir anlık sevinci ile yaptığı kahvesini yudumlarken, peşini bırakmayan talihsilzikleri düşündü.

Talihsizliklerin sebebinin aslında kendi verdiği kararlar olduğunu henüz öğrenmişti, ama çok mu geçti yoksa hala yapacak bir şeyler var mıydı kestiremiyordu. Tıpkı ömrüne biçilen gün sayısını bilmediği gibi.

Kah gelip geçen bir umut hali kah gelen ama zor giden bir umutsuzluk halindeydi. Çok yanar döner bir haldeydi adam. Adam, üzgündü bu sıralar. Gergindi, iş yapamazdı. Oysa elinden çok iş gelirdi. Yapmıyordu, yapamıyor sanki engellendiğini hissediyordu. Bazen saatlerce oturuyor, işine bakıyor bakıyor ve sadece bakıyordu. Dili olsaydı eğer yaptığı işin:

- Neye bakıyorsun be adam. Hadisene, yap, becer beni. Bitir de görsün alalem.

Dermiydi acaba?

Kimbilir, daha bugüne değin vaki olmamıştı böyle bir durum. Ta ki bu adamın hikayesini yazana kadar.

Adam kahvesini yudumlamaktan öte kanarcasına içmeye başladı. Birden damarlarındaki kan da boğazından geçen kahve kadar yoğun, bir o kadar da hızlı akmaya başladı. Bir sinir, bir gerginlik içinde neredeyse fincanını yiyecek duruma geldi.

Olsa o an, bir kurban, parçalayacak öcünü alacak, hemen rahatlıyacaktı. Kime karşı ne ye karşı. Sıktı yumruklarını, masaya koydu nazikçe yine. Oysa gümletmeliydi masayı, yarmalıydı ortadan ikiye. Adam böyleydi işte. İçi içine, dışı dışına sığmayan.

İçeriden gelen bir ses ile irikilen adam ayağa kalkar. Sesin geldiği yöne doğru, bir ürperti eşliğinde yürümeye başlar. Duyduğu sesin çıktığı şey ona garip gelmişti ve kendinen şüphe edercesine korkmaya başladı. Delirmiş miydi? Emin değildi ki adam, bu sesi bir rüyada mı yoksa sabah sabah başına gelen mistik bir gerçekte mi duyduğuna.

O şey onun işiydi. Ses de yarım kalan işlerinden geliyordu. Tek değil bir çok ses geliyordu odadan. İşler birer adamcık olup adamın karşısına dizilip hesap soruyorlardı sanki. Adam dinlemiyordu aslında çıkan sesleri. Sadece hayretle bakıyordu.

- Sıkma canını
- Önce benden başla, sonra diğerlerine geçersin.
- Herşey para değildir, sen insanlığını yap. Verirlerse alırsın.
- Otur sakinleş. Korkma hemen. Dinle bizi

Adam ne şaşkındı ama. Kim böyle bir duruma şaşmazdı. Ne olduğu belirsiz adamcıklar ve yaptıkları konuşmalar.

Adam, zorda olsa şaşkınlığından ve yavaşça azalan korkusundan uzaklaşmaya başladı. Bu ona bir kahve içmesine sebep oldu. Bir mutfak bir oda, geldi gitti. Artık olayları kabul edercesine, rahatlamış gibi görünerek elindeki kahvesiyle odaya emin adımlarla girdi. Bir an, odaya girdiğinde adamcıkları bir daha görmeyeceğine emin gibiydi. Ama oradalardı. Bekliyorlardı.

Yarım kalan şeyler bizi bir boşluğa sürüklüyor. Bu su götürmez bir gerçek. Bu dünya bir sistem üstüne kurulmuş. Herşey herşeyi etkileyebiliyor.

Bir çark sistemi var sanki. Yarım kalan şeyler, sistemdeki eksik olan çarklardan başkası değil aslında. Öyle çok eksik parça var ki bu sistemde. Tamamlansa sanki, tüm dünya bir huzura varacak.

İşte biz adamlar ne zaman adamcıkları becermeyi öğrenirsek, adamcıkların da götümüze parmak atması biter.

Yaşasın huzur, yaşasın getirdikleri..

Siyah-Beyaz

2007-10-09T13:55:00.001+03:00

Bugün bir forumda cinlerle ilgili bir yazı vardı. Ve mutlaka okunmalı diye de başlık atılmıştı. Yani bu başlık olmasaydı bakacağımda yoktu.

Neyse bilindik bir cin öyküsünü okudum. Alt tarafta da yorumlar yapılıyordu. Bir yorum ve altında da bir resim vardı:

"Kimi zaman kendi halimle, kimi zaman sevilmeyen ve itilen nefret edilen kılıklarla cıkar gelirim. Hissetmeden yanaşırım zarar vermem ama istenmeyen haller de olabilir"

Cin hikayesinden midir yoksa yorumdaki yazıdan mı bilmem ama aşağıdaki resim beni bir an için büyüledi.

Sonra resmin kaynağına bakasım geldi. İnşallah imageshack falan değildir dedim kendi kendime. Ve beklediğim gibi değildi. Resim www.thy.com sitesinden SKYLIFE bölümünden geliyordu. Hemen o bölümle ilgili sayfayı aradım bir kaç dakikalık uğraştan sonra sayfayı buldum.

Sayfada Gökşin Sipahioğlu adlı kişiden bahsediliyordu. Gazeteciymiş. Fotomuhabir. Anlatılıyor birşeyler. Tabi yazı ile birlikte de çektiği fotoğraflardan bir kaçı sergilenmiş. Güzel resimler ve bunu sizinle paylaşmak istedim.

İyi gazeteci (Gökşin Sipahioğlu)
SkyLife - Ekim 2006

Çocuklara masallar: Park orman

2007-06-27T03:28:00.001+03:00

Babası kızına sokağa çıkması için izin vermişti. Kızı henüz bisiklete binmeyi yeni öğrenmiş, 7 yaşında bir çocuktu. Babası tembihledi: "aman ha!, buralardan uzaklaşma". Kızı kısa bir cevapla "söz" dedi ve heyecanla, bisikletiyle sokakta tur atmaya başladı.

Ayşegül, bizim küçük kız bisikletle dolaşırken biraz aşağılara gitmeye karar verdi, çekinerek babasının ona baktığından. Tamam, babası görmüyordu. Sokakta bisiklete binmek pek güzel olmuyordu, dar sokak ve kısa idi. Oysa aşağılarda parka gitse, uzun yollarda rahat rahat bisikletine binebilirim diye düşünüyordu. Gitti küçük kız aşağılara.

Parkın içine girdiğinde ne güzel kuş sesleri ve ne güzel bir sürü arkadaş vardı orada. Acaba dedi, içinden. Bisikleti kenera bıraksamda arkadaşlarla mı oynasam. Evet dedi, ve bisikletini bir ağacın altına bıraktı. Koşa koşa salıncak ve kaydırakların oradaki çocuklara doğru gitti. Salıncaktaki bir kız ona seslendi.

- Heey, beni iter misin?

- Evet iterim. Ama sonrada sen beni iteceksin olur mu?

- Neden senin baban yok mu? O gelsin seni itsin.

- Ama seni ben iteceğim, demekki seninde baban yok.

- Akıllım benim babam işte, nasıl beni gelip itsin.

- Annen gelseydi.

- Annem kızıyor, beni çağırma diyor. Hadi itsene.

- Ama sonra sen de beni iteceksin olur mu?

- Tamam, ama baban yoksa konuşmam seninle. Annem kızıyor.

- Benim babamda evde gazete okuyor, hem herkesin babası vardır.

- it hadi.

- Senin adın ne, benim adım Ayşegül.

- Burcu..

- Ben sıkıldım, bisikletime bineceğim.

- Senin bisikletin mi var? Bende binebilir miyim?

- Evet var, ama sürmesini bilmiyorsan olmaz.

- Biliyorum bak göstereyim. Ayaklarını böyle böyle çeviriyorsun. Değil mi?

- Evet öyle, hadi gidelim gezelim.

- Dur bekle, geliyorum.

Ayşegül önde, Bucu arkadasından koşarak bisiklete doğru gittiler. Ağacın altına geldiklerinde, Ayşegül dondu kaldı. Gözleri sulandı, ağlamaya başladı. Bisikleti yoktu!

- Babam kızacak bana, bisikletim buradaydı. kim aldı onu.

- Yalancı hani bisikletin vardı.

- Buradaydı, buraya bırakmıştım.

- Hııı hıııı

- İnanmıyorsan parkın bekçisine soralım, o beni bisikletimle gördü. Gel babama soralım. ama olmaz. Babam anlarsa çok kızar. Daha yeni almıştık bisikleti.

- Başka bir yerede olmasın.

- Buraya koymuştum.

- Şu yerdeki senin mi?

- Hangisi.

- Şu kırmızı olan.

- Aaaa evet bu benim tokam.

- Tokan?

- Ama, ama benim tokam zaten saçımda. Bu nereden gelmiş.

Ayşegül yerdeki tokayı almak için eğilir ve tokayı kaldırır. Sonra Burcu'ya döner. Fakat, Burcu yok.

- Burcu, Burcu..

Ama burası park değil miydi? Burası neresi böyle. Etrafta hiç kimse yok, güneş gitmiş hava kararmaya başlamıştı. Ağaçların yerinde boş direkler var. Direklerin üstünde leylekler yuva yapmışlar. Bunlar babasının anlattığı leylekler olmalıydı.

Bir ses, Ayşegül'e seslendi.

- Küçük kız.

Ayşegül, şaşırdı, oysa etrafta hiç kimse yoktu.

- Yukarı bak küçük kız. Yukarı

Aaa Leylek konuşuyor. Yuvasından Ayşegül'e sesleniyor.

- Ee. Efendim.

- Küçük kız n'oldu kayboldun mu?

- Evet,

- Hadi uç gel yanıma, buradan etrafı daha iyi görür, evini bulabiliriz.

- Ama ben uçamam ki.

- Niye, ben uçabiliyorum. Burada uçmak kolay. Sadece denemelisin.

- ...

Ayşegül, çok şaşırdı bu sözlere. Bir an aklı kaybolduğuna takıldı. Gözleri doldu, dudakları titredi. Ağlayacak gibi oldu. Leylek ona yine seslendi.

- Küçük kız, ağlama sakın, titremesin dudakların. Evini bulacağız.

- Nasıl?

- Gel yanıma, burdan bakalım?

- Nasıl?

- Uçarak gel. söyledim ya.

- Uçamam ben?

- Denemelisin.

- Nasıl?

- Aç kollarını, zıpla buraya, çırp kollarını.

- ...

Ayşegül, açtı kollarını, zıpladı ve bir kuş gibi kollarını çırptı. Ama yok uçamamıştı. Durdu durduğu yerde. Leylek ona güldü.

- hah haa, uçamadın değil mi?

- evet uçamadım.

- Uçamazsın zaten.

- Ama uçarsın dedin.

- Yalan söyledim.

- Yalancı

- hah haaa,

- Lütfen bana yardımcı ol, n'olur. Annemi istiyorum.

- Tamam küçük kız, üzülme, yardım edeceğim sana.

- Yalan söyleme ama.

- Söz. Bak şimdi şuradaki, şu taa ilerideki ağacı görüyor musun? Direklerin sonunda.

- Hangi ağaç.

- İleride direklerin sonunda, büyük bir ağaç var. Sen yürü göreceksin. Git o ağaca derdini söyle.

- ...

- Hadi gitsene ne duruyorsun.

- Ben korkuyorum, çok karanlık.

- Git hadi birşey olmayacak.

Ayşegül leyleği dinledi ve ağaca doğru yürümeye başladı.

İncecik direkler

üstlerinde leylekler.

Yuva yapmışlar teker teker.

Yalancı mı bu leylekler

Ayşegül'ü annesi bekler.

Ayşegül, yürürken incecik direğin arkasından kocaman şişko bir ayı çıkmış aniden. Ayşegül korktu.

- Aaayyyyy...

- Dur, küçük kız, beni dinle. Benim sana zararım olmaz. Leyleklere inanma, gitme oraya.

- Ama sen beni yeme sakın. N'olur.

- Yemem. Korma benden.

- Tamam

- Bak, senin kırmızı tokan var ya.

- Evet bu mu? Aaaa tokam nerede. az önce elimdeydi.

- Hayır onu Leylek aldı. Eve gitmek istiyorsan, tokanı geri almalısın.

- Nasıl?

- Direğe tırmanmalı, geveze leyleğin yanına çıkmalısın. Kışşşt kışşt demelisin.

- Sonra?

- Sonra leylek uçacak, altındaki kırmızı tokayı alacaksın.

- Ama ben oraya çıkamam ki.

- Çıkarsın.

- Sende yalancısın. Leylek gibi.

- Denemelisin.

- Leylekte sende yalancısın. Denemeyeceğim.

Ayşegül koşarak Leyleğin dediği ağaca doğru gitti. Evet leylek yalancıydı ama belki bu sefer doğru söylemişti. Belkide gerçekten ağaç kendisine yardımcı olacaktı.

- Dur küçük kız, gitme..

Diye bağırdı ayı ona. Ayşegül dinlemedi onu. O korkunç suratlı ayı zaten kendisini çok korkutmuştu. Koşarak ağaca doğru gitmeye devam etti Ayşegül. Koşuyordu ama ağaç bir türlü yaklaşmıyordu.

Çok hızlı koşarsam, çabuk varırım diye düşündü Ayşegül. Daha hızlı koştu, çok hızlı koştu. Öyle hızlı koştu ki, Ayşegül bir baktı ağaç arkasında kalmış. Ağacın çok uzağına gitmişti. Şimdi geri gidip ağaca ulaşması gerekecek. Fakat çok yorulmuştu Ayşegül. Biraz dinleneyim, nasıl olsa yine koşar ağaca ulaşırım diye düşündü.

Oturdu yere, dinlenmeye başladı. Karnıda acıkmıştı. Oysa annesi ona sokağa çıkmadan önce yemek yemesini söylemişti. Ayşegül ise, benim karnım tok, yeni yemek yedim demişti. Yalan söylemişti, sokakta oynamak varken niye yemek yiyecekti ki.

Yemek yemediğini, annesine yalan söylediğini düşündü, tıpkı Leyleğin ona yalan söylediği gibi. Keşke annesini dinleyip yemek yeseydi, o zaman yorulmayacak ağaca yeri gidebilecektir.

Şimdi ağaç geride kaldı. uykusuda gelmişti Ayşegül'ün. Yine gözleri doldu, ağladı, çok ağladı Ayşegül. Hıçkıra hıçkıra ağladı. Anne, baba neredesiniz, beni kurtarın diye çok ama çok ağladı. Kimse ona yardım olmayacakmıydı?

Keşke, sokaktan uzaklaşmasaydı. Şimdi bu karanlık ve bilinmeyen yerde olmayacaktı. Çok kötü hissediyordu Ayşegül kendini. Çok kötü...

- Şişşşttt. küçük kız.. Bakar mısın?

Bir ses daha, ne kadar çok konuşan var burada böyle. Kim bu sesin sahibi.

- Küçük kız. n'oldu sana. Niye ağlıyorsun, seni çok kederli gördüm.

- Ben, ben kayboldum. Ama siz kimsiniz, neredesiniz?

- Bak arkana göreceksin beni.

- Hani nerede göremiyorum sizi.

- Küçük kız ben arkanda bıraktığın DOĞRU'yum. Karanlıkta doğruyu görmen çok zor.

- Doğru, karanlık??? siz ne diyorsunuz.

- Arkanda o kadar çok doğruyu bıraktın ki, yanlışlara gidiyorsun. dinlemelisin beni.

- Ben çok korkuyorum, annemi ve babamı istiyorum.

- Gideceksin annenin yanına, ama doğruyu gördüğünde gideceksin. Görebiliyor musun beni.?

- Hayır. Çok karanlık hala.

- Yazık küçüğüm. Yazık. Aç gözlerini, aç kulaklarını. görmelisin doğruyu beni görmelisin.

- Göremiyorum. Duyuyorum ama göremiyorum.

- Kalk hadi o zaman. Git ayının yanına dediklerini yap. Ama ondan özür dile. O doğruyu gösterdi.

- Gerçekten mi? size inanayım mı?

- İnan küçüğüm, inan bana.

- Tamam.

- Koşmadan ayının yanına git. Ve dediklerini yap.

- Tamam.

Ayşegül, DOĞRU'nun dediklerini yapacaktı. Yürüdü, yürüdü ayının yanına vardı. Ayı onu görünce çok sevindi.

- Hoşgeldin Ayşegül.

- Şey, hoşbulduk. Özür dilerim sizden. Doğru ses bana sizinle konuşmamı söyledi.

- Tamam, üzülme. Herşey yoluna girecek.

- Nasıl?

- Leyleğin yanına çıkacaksın. Uçmayacak oraya tırmanacaksın.

- Fakat ben henüz küçüğüm, oraya tırmanamam ki.

- Bir kere dene. Eğer aileni görmek istiyorsan gerçekten oraya tırmanacaksın. Tırmandığında kırmızı tokanı alacaksın. Kendini aşağı atacaksın. Gözlerini açtığında bisikletinin yanında olacaksın.

- Çok korkuyorum. Ben bunları yapamam. Çıksam bile kendimi direğin tepesinden nasıl aşağıya atarım.

- Yaparsın hadi git.

Birden ayı incecik direğin arkasından kayboldu. Ayşegül ayı'ya bağırdı seslendi ama nafile. Ayı gitmişti.

Yürmeye başladı yine Ayşegül. Direğin üstündeki leyleğin yanına gidecekti. Az biraz yürüdü, hemencecik direğe vardı. Çok direk ve çok leylek vardı ama o biliyordu konuşan leyleğin direğini.

Bağırdı aşağıdan leyleğe.

- Heeey leylek, orada mısın?

- ..

- Hey yalancı leylek sana diyorum.Oradasın biliyorum. Şimdi yanına gelirsem görürsün.

- Haa haaaa, sen mi geleceksin buraya. Uçamazsın ki.

- Olsun geleceğim yanına.

- Gel de görelim. Yalancı Ayşegül..

- Ben yalancı değilim. Sinir etme beni. Sensin yalancı.

- Öyle mi? Kim Babasına yalan söyledi ben mi? Sen yalancısın ve cezanı çekiyorsun.

- Sus diyorum sana sensin yalancı. Bak çok sinirlendim. Tüylerini yolacağım.

- Haaa haaaa....

Ayşegül çok sinirlenmişti. Öyleki, leyleğin direğini sinirinden sallamaya başladı. bir yandan da tırmanmaya uğraştı. Ama direğe tırmanamıyor her seferinde aşağıya kayıyordu. Direği sallıyor da sallıyordu sinirinden. Bir yandan da ağlıyordu. Gözlerinden yaşlar öyle akıyordu ki, neredeyse her yer Ayşegül'ün göz yaşları ile ıslanmıştı. Ayşegül ağlıyor, leylek gülüyor. Ayğegül ağlıyor, çok ağlıyordu. Leylek inatla gülüyordu.

- Pis leylek. göreceksin sen..

- Haaa haaa. Gel de görelim.

Ayşegül direği sallıyor bir yandan da tırmanıyordu. Ama hoooop aşağıya kayıyordu. Tekrar tekrar denedi Ayşegül. Ve birden.. Aaaa. O da ne..

Ayşegül Leyleğin yanına gelmişti bile. Hemen leyleğe kışşşt kışşt dedi. Leylek çok şaşırdı. İnanamadı Ayşegül'ün yanına gelmesine. Leylek çok korktu hemen uçtu gitti.

Ayşegül kırmızı tokasına baktı, evet oradaydı. Hemen aldı tokayı. Peki şimdi ne yapacaktı. Gözlerini kapatıp aşağıya kendini bırakacaktı. Fakat nasıl olurdu, ya ölürse, düşünce kafasını yere çarparsa bir yeri kırılırsa. Yok yapamayacaktı.

Ayşegül aşağıya bakmak istedi. Ben nasıl çıktım buraya dedi içinden. O kadar uğraşmıştı. Ama bir türlü bu direğe nasıl çıktığını anlıyamamıştı. Aşağıya baktı.

Çooook şaşırdı Ayşegül, hem de çok şaşırdı. Meğer Ayşegül ağlaya ağlaya her yeri sular basmış. Her yer göl olmuş. Su Ayşegül'ü yukarı kaldırmıştı. Ayşegül yüzmeyi babasından öğrenmişti. Farkında olmadan meğerse yüzüyormuş. Ağlaya ağlaya sular çok yükselmiş. Göz yaşları göl olmuş. Direğin tepesine kadar göz yaşlarından sular birikmiş.

Ayşegül çok sevindi şimdi. Çünkü aşağıya atlarsa birşey olmayacaktı. Çünkü su çok yakındı ona. bir adım uzağındaydı. Gözlerini kapattı Ayşegül. Kendini bıraktı leyleğin yuvasından aşağıya.

Ayşegül, suya düşmüştü. Gözleri kapalıydı. suyun dibine doğru indi. İndi. İndi. Suyun dibine kadar indi. Aşağıda ayı'yı gördü.

Ayı ona dedi ki.

Ayşegül güle güle
Bir daha anneni ve babanı üzme
Yalan söyleme
Dinlemelisin büyüklerini
Sözünü tut bir dahaki sefere

Ayşegül ona gülümsedi. Gözlerini kapattı son defa. Her yer karanlıktı. Bir süre gözleri öyle kapalı kaldı. Dayanamadı açtı gözlerini.

Ayşegül yere düşmüş, herkes Ayşegül'ün başına toplanmıştı. Burcu ağlıyordu. Parkın bekçiside oradaydı.

Ayşegül, yerdeki kırmızı tokasını alırken kafasını ağaca çarpmış düşüp bayılmıştı. Bu nedenle rüya görmüştü. Ama iyi ki görmüş bu rüyayı. Anlamıştı şimdi ne büyük bir hata yaptığını.

Parkın bekçisi onu sokağına geri götürdü. Babasına teslim etti. Babası ile annesi çok kormuşlardı. Sevindiler Ayşegül'ü görünce. Ayşegül söz verdi bir daha yalan söylemeyeceğine, verdiği sözleri tutacağına. Artık bisikletine biniyor ama Annesinin babasının sözünden dışarı çıkmıyorlardı. Babası arada bir Ayşegül'ü parka götürüyor, orada da bisiklete biniyordu. Ayşegül artık çok mutluydu..

Bir hata mı bin kere aptallık mı?

2007-06-25T23:51:00.001+03:00

- Ne aptal adamsın sen yahu. Bir şeyi elli kere söylüyorsun.
- Öyle deme sadece tedbir alıyorum.
- Söyleyerek mi?
- Evet, beynine kazıyarak. Bir kere hata yapmaktansa bin kere aptal olmak iyidir.
- Hııı hııı

- ...
- Bir kere söyle tamam anlarız. Abartmana gerek yok ki.
- Olsun, ben yinede beynine kazıyayım. Unutursun belki.
- ...
- Bir şeyi hem sözle hem de temsili olarak görsellerle anlatıyorum ki anlıyasınız. Üstüne basa basa defalarca söylüyorum ki hatırlayasınız.
- Usta büyük adamsın. (siktir git)
- Sağol çekirge. Ben tatile gidiyorum bahamalara, 15 gün sonra görüşürüz. (girdi mi)
- güle güle usta. (sıçtın azıma)

.
.
.
.

- Ya bu bizim patron çok salak, bir felsefe tutturmuş. Sikecem belasını en sonunda. Yaşlı başlı adam elimde kalacak. Ben olmasan iş miş de yürümeyecek. Acıdığından yanında kalıyorum.
- Ne oldu yine.
- Daha ne olacak gider ayak nasihat ediyor.
- ..
- Yok böyleken böyle şöyleyken şöyle. Yarraaaam sen paradan bahset.
- hahaha hahaaa
- Gülme, bi 50 kağıt verde ay başında geri veririm.
- hahaha hahaha. Ay başında geri vereceksen niye istiyorsun ki. İsteme. Daha öteki ay başında aldığını vermedin yarraaaammm...
- ...

.
.
.
.

Yaşlı adam uçakla giderken çekirgesinin halini düşünür.
- Bundan bi sik olmaz.

Zihnin salımı

2007-06-25T05:25:00.001+03:00

Evimin odasında, koltukta sıkışmış bedenimden ruhumu serbest bırakıyorum artık. Ruhum bedenimden ayrılırken, zihniminde arkasından öylece süzülüp gittiğini görüyorum. Ne iyi oldu ama.

Zihnimin göklerde süzülüşünde kendi bedenimin ağır darbe izleriyle dolu olduğunun farkına varmıştım. Ezilmiş bir beden. Saçlarımdaki binlerce kar tanesinde onbinlerce ezik dialogların uçuştuğunu görüyorum. Bir tek HAYIR diyememenin bedelini ödüyorum.

Bedenime ve hatta dünyaya, şuanda zihnimin olduğu yerden bakmak ne feciymiş. Hani iyiydi. O ilk uçmanın verdiği bir mutlulukla söylenen sözdü. Gerçeği, gerçeklerle yüzleştikten sonra anladım.

Bedenim beni çağırıyor. Belki yine kaçırırım zihnimi ruhumla birlikte gökyüzüne. Mutlaka yine yazacağım, bir hüzünle kimbilir belki bir sevinçle.