CEZMİ, Namık Kemal

CEZMİ
Namık Kemal

Namık Kemal tarihi ve tarih anlatıcılığını seven bir şair ve yaardır. Bu eserinde gerçek bir olayı kendi üslubuyla canlandırarak kaleme almıştır. Konu 1570 yılların Osmanlısında ve İranında geçmektedir.

Cezmi, iyi at biner, cengaver ve şair bir gençtir. Olaylay Cezmi'nin Osmanlı büyüklerinin dikkatini çekmesiyle başlar. O sıralar Osmanlı-İran savaş vardır. Cezmi, bu savaşta esir düşen Adil Giray'a yardım için İran'a gönderilir...

Adil Giray, Şehriyar ve Perihan aşk üçgenine, Cezmi'nin başarılarının kendisini nasıl kahraman ettiğine şahit olacaksınız bu romanda.

Hem Osmanlı tarihini hem de akıcı bir roman okumak istiyorsanız, bu roman tam size göre.

* Diğer kitap yorumları için tıklayınız.

Iskaladığın...

"Iskaladığını ve yalnız olduğunu düşünüyorsan; aradığın, tek kelime etmeden, sessizce, karanlığa terk ettiklerinden biriydi belki!"
- murat

Güle güle

BEN,
DENİZDE YELKENSİZ BİR GEMİ;
SEN,
GÖKYÜZÜNDE ESEN BİR MELTEM.
BİR SEN VARDIN BENDE,
BİR BEN VARDIM SENDE.
ŞİMDİ NE SEN,
NE DE BİZ VARIZ;
HİÇBİR YERDE...
GÜLE GÜLE!..

- murat
14.09.2014

Atomu parçalayan

Titreyip uyanırdım eskiden,
korkardım düşümden;
daha başka ne bela var ki
geçmişten bugüne,
der durur, düşünürdüm kendi kendime.

kavgalar başladı,
mayısın sonunda gaz patladı.
kafalar yarıldı,
gözler yaşardı.
sular çağlayan gibi,
aktı, aktı...
kağıttan demokrasiler yıkıldı.

çocuklar öldü önce.
ne ana kaldı,
ne baba,
ne kardaş,
ne de arkadaş;
gözyaşları,
aktı, aktı...
bize "hak" kalmadı!

Allah var dediler;
dini alet ettiler.
Kafa kestiler,
Allah-u ekber dediler.
Mümin kardeşler savaşıyor,
ne için?
Cennetten en iyi arsa için!

Hak vermedi mi sana Akıl?
Kullanmadıysan,
itiraz etmeye var mıdır,
hakkın?

Oysa Sen!
Atomu parçalayan!
Egosunu parlatan!
Suçlusun;
Bilmelisin!

Aç kaldıysa kurt dağda,
Yese kuzunu merada,
demez misin yine de,
Yazıktır kurda;
Aç kaldı,
Muhtaç kaldı
benim kuzuma.

Atomu parçalayan!
Düşünmelisin;
Sürüyü nasıl güdeceğini,
Bilmelisin!
Ki çocuklar ölmesin,
Vatan bölünmesin!

18.9.2013
murat

Seven

Artık cümlelerimden başka
Vereceğim hiç birşey yok insanlığa;
Arkadaşlara,
Dostlara
Ve aşkıma...

Vicdanım, aptallığım;
Dürüstlüğüm düşmanımdı benim.

Ve sen,
Esasen gerçekte sevilen:
Ben,
Kendi yarattığım düşmanlarımla savaşıyorken,
Senmişsin meğer,
Benimle dans eden.
Elimden tutup beni döndüren.
Naif yüreğiyle seven,
Lanetliğime rağmen...
Her neyse,
Seviyorum işte seni gerçekten!..

Gel hadi,
Birlikte yürüyelim mi sahillerde,
Gavurun memleketinde?


2.10.2013
Murat Dicle